En wel inleveren op mijn kostbaarste bezit. Vandaag was het dan zover. De kindjes gaan een extra dag naar de opvang/BSO. Op mijn eigen initiatief weliswaar, maar het steekt toch recht door m’n moederhart🥺. Nu zijn ze op woensdag, donderdag en vrijdag zonder mama, en mama zonder hun.. Alsof ik de kinderen kwijt moet, maar zo is het helemaal niet!!
Ik vind dat ik het verplicht ben aan hun en mezelf om zoveel mogelijk tijd met ze door te brengen. Niet perse om grootste dingen te doen, maar gewoon het kneuterige. Het samen thuis zijn. En ik hoor je denken; “jij bent de hele dag thuis, hebt geen werk dus kan je ze toch ook prima thuis hebben?” Dat klopt! En zo zie ik dat eigenlijk ook. Dat maakte deze stap ook zo moeilijk. En ik zeg het maar eerlijk, het voelt een beetje als falen😔. Het is niet zo dat de kinderen teveel zijn en dat ik niet genoeg energie heb om voor ze te zorgen en dat ze daarom nog een extra dag gaan. Maar ik moet wel toegeven dat ik soms alle prikkels en lawaai minder goed kan hebben. En ik vind dit echt ontzettend moeilijk om toe te geven. Ik zou nooit willen dat de kinderen het gevoel hebben dat ze mij teveel of tot last zijn! Dat zijn ze nooit! Hoe slecht ik me ook voel. Maar lawaai en prikkels horen er nou eenmaal bij met kinderen en dat kan ik soms slecht handelen. Helemaal de dagen rondom de dexamethason. Mijn lontje is dan erg kort en voordat ik het weet sta ik weer te schreeuwen of de snauwen en voel ik me daarna weer ontzettend schuldig. En zeg nou zelf, bijna 3 jaar lang chronisch chemo krijgen, dat gaat ook niet in de koude kleren zitten. Het is een aanslag op m’n lijf. Zowel mentaal als fysiek. Mijn energie en conditie gaan steeds wat meer achteruit. Wat maakt dat bepaalde zorg op bepaalde dagen soms wat pittiger voor mij is. De kindjes geven absoluut ook energie, vooral om door te vechten, maar ze kosten ook veel energie. En denk dat iedereen dat wel kan beamen, chemo of geen chemo. Maar ik weet zeker dat ik zonder die drie prachtige muiters, ik hier al niet meer was geweest❤️ Hopelijk duurt het nog heel lang, maar het maakt me intens verdrietig als ik eraan denk dat ik de zorg helemaal niet meer op me zou kunnen nemen. Gelukkig wordt het steeds iets makkelijker naarmate ze groter worden. Hun worden steeds iets zelfstandiger, terwijl ik steeds iets meer aftakel. Houd de balans erin zullen we maar zeggen🤭.
Maar dat is zeker niet de reden waarom wij voor een extra dag hebben gekozen, maar wel een kleine meevaller dat ik mijn rust wat meer zou kunnen pakken. De meesten van jullie weten dat woensdag mijn dag is. Op die woensdag plan ik juist alles, maar ook niks. Maar die ene dag in de week is voor mij te weinig. En ik vind dat verschrikkelijk verwend klinken als ik dat zeg. Maar toch is het zo. Ik kan die dag dan bijkomen of juist wat leuks doen. Maar vaak staat die dag ook in het teken van afspraken rondom het ziek zijn. De komende weken staan er afspraken met mijn geestelijk verzorger, een afspraak voor nieuwe borstprothesen en moet langs de haarwerk specialist. Zo is er altijd wel wat. Maar ik wil en moet soms ook mijn rust pakken. Mijn sociale contacten onderhouden. Er zitten simpelweg te weinig uren in een dag. Dan wil ik op die woensdag ook nog zoveel mogelijk “klusjes” doen en lijstjes afwerken, want ik heb dan juist geen kids. Dan hoef ik die dingen niet te doen als de kindjes er zijn en kan ik (in theorie) de tijd met hun ook echt met hun besteden. Maar naast alle verplichtingen, klusjes en mijn rust moeten pakken, heb ik nu ook mijn Beauty Blik.
En ik weet dat ik er zelf voor kies om weer wat werk op te pakken, maar het is zo fijn om weer iets voor jezelf te hebben. Je ei ergens in kwijt te kunnen en volledig jezelf te zijn. Even geen huisvrouw, mama of patiënt zijn. Ik wil graag weer voldoening halen uit mijn werk, uit mijn passie. En niet alleen uit eten koken, stofzuigen en luiers verschonen. Ooit was ik ook ondernemer en collega. En nu alles zo stabiel blijft, is er weer ruimte voor die Melanie. Maar om dat erbij te kunnen doen, heb ik meer “vrije dagen” dan alleen de woensdag nodig. Om dus voor de kids te zorgen, voor mezelf te zorgen, verplichten na te komen en de rust te pakken, heb ik meer dan alleen die woensdag nodig. Ik kies dus iets voor mezelf, waar ik blij van word. Maar daarentegen moeten mijn kinderen inleveren in hun tijd met mij. Het maakt het hele gevoel omtrent deze keuze zo dubbel. Aan de ene kant wil ik ze elk moment bij me hebben en herinneringen maken. Maar aan de andere kant is dit ook mijn laatste stukje leven. Ik wil het ook een invulling geven waar ik blij van wordt. En natuurlijk wordt ik ook blij mijn kids. Maar ik wordt ook blij van iets wat alleen van mij is. Dat ik niet hoef te delen en ik helemaal in op kan gaan! Het geeft mij energie en daarmee ook levenslust! En aan de andere kant vind ik het ook mooi dat ik mijn kinderen kan meegeven dat hun moeder ook gewoon werkt. Net als alle andere moeders. Dat wij ook een "normaal" gezin zijn. Of dat er nog van alles mogelijk is in onze situatie. Dat je dromen nooit hoeft op te geven en dat je moet denken in oplossingen en niet in problemen! Zijn ook mooie levenslessen!🙏
En nu zullen sommigen van jullie denken; "mens, stel je niet zo aan. Die kids vermaken zich prima". En ik weet ook dat dat zo is. Ze zullen met veel plezier een extra dag gaan spelen. Maar in mijn hoofd werkt het nou eenmaal zo. Als we niet in deze situatie hadden gezeten, dan was ik ook gewoon 3 dagen gaan werken en had ik ze die 3 dagen ook niet om me heen gehad. Maar dan voelt de tijd niet zo kostbaar als nu. Ik kan het ook wel relativeren en het zien zoals een niet zieke ouder het zou zien. Maar kiezen voor mijn eigen geluk, vind ik lastig.
En als ik misschien wat verder kijk, is deze beslissing de juiste, op het juiste moment. Want ik merk dat de dagen weer korter worden en de "donkere" periode er weer aan komt. Richting het najaar en winter kom ik echt in een dip. Ik leg nu de lat alweer extra hoog voor mezelf. Ben alleen maar aan het vooruit werken. Het lijkt ook wel een soort nesteldrang. Dingentjes afwerken, afvinken. Het liefst zorg ik voor de hele week dat het eten al klaar staan bijvoorbeeld, of maak ik voor de kids de broodtrommels het liefste klaar voor de hele week. Als het aan mij ligt dan douche ik ze 's morgens vroeg alvast voor de avond, want dan ik dat klaar😂. (Dit doet ik natuurlijk allemaal niet😜) Alles vooruit werken. Controle houden. Zo werkt mijn hoofd op dit moment. Het zal wel weer iets nieuws van mezelf zijn. In die afgelopen 3 jaar merk ik dat ik steeds een beetje verander in het denken en omgaan met de ziekte en situatie. Dus dit zal ook wel weer een fase zijn, hahah.
Dus misschien komt deze stap nu wel als geroepen en kan ik mezelf weer wat meer kalmeren nu er misschien wat ruimte in m'n hoofd komt. Misschien kan ik nu meer doen op mijn "kids vrije dagen" en kom ik uit die ratrace. Ik merk dat ik ook veel meer tril als voorheen. Hopelijk kan ik nu al mijn energie meer verdelen en krijgt mijn lichaam weer wat meer rust en zakt het trillen weer wat af. Want met onze Dayn in huis, kom je nergens aan toe. Ook niet aan rust🤭. En dat is ergens mijn eigen schuld, want Dayn heeft duidelijke aanpak nodig. Maar ik heb niet altijd de juiste energie om hem aan te pakken of de strijd aan te gaan. Helemaal niet als de chemo erin hakt. Bij hem zijn de teugels soms wat losser, terwijl ze strak moeten zijn. En dat weet hij nu waarschijnlijk donders goed. Jax en Ivy waren minder ondernemend op deze leeftijd. Dayn gaat eropuit. En consequenties neemt hij voor lief. Als je Dayn roept zegt hij duidelijk JAHAAA, maar komt vooral niet. Hij trekt zijn eigen plan, wil zelf en alleen de wereld ontdekken, op z'n bek gaan en weer opstaan. Is natuurlijk ook een mooie eigenschap. Hij is niet bang en kent geen angst. Maar daardoor moet ik ogen voor, achter en van opzij hebben. Constant alert zijn en hij heeft al zoveel gesloopt, dat je hem echt geen minuut alleen durft te laten🫣. Iedereen zegt altijd "wat een mooi ventje". Dat is hij ook. Je kijkt er leuk op, al zeg ik het zelf, hahah. Maar hem in huis hebben, is een ander verhaal. Misschien maak ik wel een een keer een vlog over meneer zijn dag. A day in the life van Dayn ofso.😂 Maar hem in huis hebben kost veel energie en tijd, dus nog een goede reden dat we voor die extra dag kiezen.
Nu ik zo weer lekker aan het schrijven ben, heb ik mezelf er bijna van kunnen overtuigen dat het toch de juiste beslissing was, hahah. En ben ik blij dat gemeente onze aanvraag heeft goedgekeurd. Omdat ik niet meer werk en dus altijd thuis ben, hebben we geen recht meer op kinderopvangtoeslag. Daarom hebben wij een SMI indicatie bij de gemeente. Een Sociaal-Medische Indicatie. Dit is een regeling van de gemeente waarmee je een vergoeding kunt krijgen voor kinderopvang als je door bijvoorbeeld medische geen recht hebt op reguliere kinderopvangtoeslag. En ik wil dit juist benoemen, omdat veel mensen geen weet hebben van dit soort regelingen. Ik kreeg laatst de vraag hoe wij het financieel allemaal doen en of we het trekken. Hier wil ik graag nog een keer op inhaken. Om te laten weten waar je aanspraak op kunt maken en welke potjes er zijn. Om mensen te helpen en tips te geven, want het helemaal niet leuk om al die dingen uit te zoeken. Dus misschien heeft iemand er wat aan. Maar dat is voor een volgende keer.
Vandaag is weer even zo'n moment wat je met de neus op de feiten drukt. Als we niet in deze situatie zaten, had ik dit nooit hoeven doen. En we doen dit niet omdat het mij teveel wordt of dat ik het niet meer aan kan. We doen dit zodat het voor mij allemaal beter te behappen is, alles weer leuker wordt en ik het op langere termijn beter volhoud. En nu ik dit schrijf, wordt ik daar weer emotioneel van. Het is alsof ik ze vaker kwijt moet en ze niet om me heen wil hebben. Zo is het niet. Maar ik ben meer dan moeder en patiënt en dat probeer ik terug te vinden. Ik kies nu ook even voor mezelf, zodat ik de tijd met hun samen ook een leukere moeder kan zijn❤️. Voor nu ga ik gebruik maken van mijn kind vrije uurtjes en mijn dag nuttig besteden!💪
Reactie plaatsen
Reacties